.

อาทิตย์ที่ 17 มิ.ย. 2550

เกือบไปจริงๆนะ.....

วันนี้เป็นวันไรเนี่ย เกือบไปหลายอย่าง

- อย่างแรก เกือบพลาดงาน เพราะดันจำเวลาผิด ต้องไปรับลูกค้าที่สุวรรณภูมิ ตามเวลาคือ13.00 น. แต่ดันจำเป็น 21.00 น. แต่เวลาที่จำได้ดันเป็นเวลาของวันส่ง ที่ไม่ต้องไปส่งแล้ว  ดีนะที่นึกเอะใจเปิด ออแกไนเซอร์ดู เหอเหอ 13.30 นี่หว่า แทบบ้า เพราะดันนัดพี่ๆไปงาน com mart แถมตอนที่นึกได้ อยู่บนโทลเวย์แระ เลยเอาฟร๊ะ ไปส่งนังซอสก่อนก็ยังดี ให้ช่วยดูของให้ก่อน

- อย่างที่ 2 อันนี้เกือบเอาชีวิตไม่รอดอีกแล้ว ก็ตอนขากลับจากบ้านนกซี่แควนพี่เว็ป ฝนตกปรอยๆ เลยขับมาชิวๆ 100 เดียว บนโลเวย์ มุ่งหน้าสู่รังสิต แล้วก็โทรหานังซอส เพราะความหมั่นไส้ที่เอา PDA phone ของชั้นไป แต่กรรม ดันสายหลุด เลยต้องต่อสายใหม่ ระหว่างที่กำลังรอให้นังซอสรับสายอยู่ ตอนนั้นวิ่งบนโทลเวย์เลนส์กลาง ด้วยความเร็ว 100 กม./ชม..  ช่วงประมาณหลักสี่พลาซ่า ตาก็เหลือบไปเห็นลูกแมว (ตอนั้นแสงไม่มาก เห็นว่าตัวดำๆ ) กำลังจะพุ่งตัวลงมาจากแท่งปูนที่กั้น 2 ฝั่งไว้ ตอนนั้นยอมรับว่าไม่มีสมาธิบนถนนเต็ม 100 เพราะไม่ได้ใส่ bluetooth อยู่มือข้างนึงถือโทรศัพท์  ด้วยความตกใจที่แมวมันโจนลงมาบนถนนฝั่งเรา ด้วยสัญชาตญาณก็หักซ้ายหลบไปนิดนึง จำได้เลยว่าเหมือนวันนั้น วันที่คว่ำ... แต่วันนี้โชคดี ที่มาไม่เร็ว ไม่ใช่โค้ง ตกใจที่รถเสียหลัก เลยหักขวาต่ออีก แต่วันนี้โชคดี คุมรถอยู่  เฮ้อ.......รอดไป ไม่มีไรร้ายแรงเกิดขึ้น

หลังจากนั้น กลัว ตกใจ ขาสั่น มันเหมือนกับวันนั้นเลย... สัตว์อีกแล้ว คราวที่แล้วน้องหมา คราวนี้น้องแมว แต่คราวนี้โชคดี ที่ไม่เป็นอะไร ขับต่อมาเรื่อยๆเพราะต้องขับ จอดไม่ได้ กลัวมาก ความเร็วเหลือเท่าไรไม่รู้  รู้แต่ว่า ทำไมช่วงเวลามันนานเหลือเกิน ไม่ถึงด่านรังสิตจ่ายเงินให้ลงจากโทลเวย์เสียที จะร้องไห้ แต่ถ้าร้องก็คงขับรถไม่ได้ มองไม่เห็นทางแน่เลย

ขับมาจนถึงด่านเก็บเงิน บอกกับเจ้าหน้าที่ว่ามีลูกแมววิ่งอยู่บนโทลเวย์ เพราะกลัวว่าจะมีคนเห็นแล้วเป็นแบบเรา  คือหักหลบ แต่ไม่รู้ว่าเค้าจะใส่ใจรึเปล่า จะทำยังไงกับเรื่องที่เราบอกไป

ตอนนี้กลับมาถึงบ้านแล้ว นั่งคุมอารมณ์สักพัก สบายใจขึ้น ก็มานั่งบ่นนี้หละ

รอดไปอีกวัน พรุ่งนี้ไปวัดดีก่า